Ebeveyn banyolu evler var.
annenle baban seviştikten sonra, sen görmeden rahatça banyo yapsınlar diye.
hiç yakıştıramıyosun di mi ebeveynlerine sevişmeyi.
sanki seni sevişerek yapmadılar.
salak.
kabul et.
sen babanın sikinden düştün. hemde annenin bilmemneresine.
bu gerçeği değiştiremezsin.

hayatına insanlar girer çıkar ya.
kafanı bozanı siktir edersin bi yerden sonra .
"senle mi uğraşcam anasını satiym" noktasına gelirsin bazen.
ne yaparsan yap siktir edemediğin insanlar da ebeveynlerin.
iyi bişey mi kötü bişey mi bilmem.
ben ne desem boş zaten.



koşulsuz şartsız seversin ebeynini.
sevmek zorunda mısın peki?
sevmiyosan kötü insansındır. öyle derler.
sevmemek kolay değildir ebeveyni.

ebeveynini neden seversin?
çok iyi bi insan olduğu için mi?
ona büyük minnet borcun olduğu için mi?
hakkını ödeyemeyeceğin için mi?
yani borçtan mı ibaret bu olay özünde?
öyleyse çok boktan bişey bence.


ebeveynin seni neden sever?
seni kendisi imal ettiği için mi?
büyük başarılar kazanma ihtimalin için mi?
yoksa yalnız oldukları için mi?


yalnızlık ömür boyu hacı.
anne misin, baba mısın, çocuk musun her neysen.
bence yalnız olmamak için birini sevmek çok bencilce bişey.
sevmek bencil bişey aslında.
bişey hem bu kadar bencilce olup hem nasıl insanı ehlileştirebilir?
hayat çok garip diyolar, inanmıyosun.

bi de şey çok boktan;
ne kadar yalnızsan o kadar olgunsundur.
hiç duşunup durma.
öyle.
kendi bokunun çaresine ne kadar bakıyosan o kadar çok büyürsün.


insanlar neden çocuk yapar?
kendilerini eğlendirsin diye mi?
yaşlanınca kendilerine iyi şartlar sağlasın diye mi?
"çok para kazan, beni güzel yerlerde oturt yavrum" diyen var mesela.


ya da bi babanın kızına
"okulu bırak, annenin yanına dön, bundan sonra benden beş kuruş yok" demesi.
ne diym ben sana. siktir git diyesim var aslında.




yıllar önce bi arkadaşım şöyle demişti:
"annenle babanla tartışırsın, kavga edersin;
araya büyük kırgılıklar, düşmanlıklar, belki seneler girer.
ama ne olursa olsun, bi gün affedersin.
keşke diğer ilişkiler de öyle olsa"
yıllarca bu lafı aklımda kaldı kızın.
bugün çözdüm.
o, Gözde'nin kendi güzelliği, kendi affediciliğiydi.
ama haklı olduğu ve aslında ifade etmeye çalıştığı konu şuydu Gözde'nin;
egon, gururun ve bikaç yan unsurun başka insanlarla olan ilişkilerinde oldukça ön plandayken,
konu ailen olunca, daha saf bi insana dönüşürsün, sanki hepimizin içinde küçük peygamberler varmış gibi.

ebeveyn kısmısı sevilir mi sevilmeme ihtimali var mı, affedilir mi yoksa
gerektiğinde sonsuza dek sürmeli mi cezalar ben bilmem.
o senin bileceğin iş.
zaten kim sonsuza kadar sürecek bi cezayı hak eder ki?
saçmalık.
bunları düşün diye yazdım.
eğer bi gün ailemi kaybedersem bu yazının bi devamı olur.



çok seviyorum.
ama uzaktan.
kimse kusura bakmasın.
benim evimin ebeveyn banyosu olmasın.



______________________________
<sub>BLOG => [link]

FLICKR =>[link]

LAST FM =>[link]

FACEBOOK =>[link]</sub>